Spaanse Pyreneeen

Tekst: François Stuckens

Mooie bergrivieren, glasheldere meren, en bergketens met prachtig besneeuwde toppen vormen een droomdecor voor de vliegvisser.

De Nationale Parken:

Spanje zal de meeste mensen doen denken aan overvolle Costa's, stranden waar elke vierkante meter benomen is, en waar het op het middaguur bakken en braden is onder een gloedhete zon. Aan deze kermisachtige toestanden met discotheek die tot laat in de morgen hun hortende "House muziek" over de stranden laten schallen hebben wij als vliegvisser absoluut geen boodschap. De Nationale Parken Gelukkig bestaat er nog een ander Spanje. Het binnenland van Spanje en dan meer in het bijzonder de Pyreneeën hebben niet alleen de vliegvisser, maar ook zij die wat rust zoeken tijdens hun verlof heel wat te bieden. Het is niet voor niets dat in dit gebied de mooiste Nationale Parken liggen van heel Spanje. Het Nationaal Park van Ordesa en Aigues-Tortes met een gezamenlijke oppervlakte van een paar duizend Vierkante kilometer zijn dan ook erkend door het wereld natuurfonds vanwege hun zeldzame fauna en flora. Je kunt er namelijk een massa zeldzame planten en diersoorten aantreffen, zoals orchideeën, gemzen, slangen en diverse roofvogels zoals arend en vale gier. Deze nationale parken zijn spijtig genoeg voor de vliegvisser verboden terrein. In de parken die onder natuurbescherming vallen mag niet gevist worden, maar hier hoeven we niet echt om te treuren. Rond deze parken blijft er nog voldoende ruimte en vliegviswater over om het je tijdens een vakantie behoorlijk naar je zin te maken.

Noguera Pallaresa:

Het is ondertussen al wel enkele jaren geleden dat ik op deze rivier gevist heb maar de herinneringen aan zulke visvakanties laten me snel weer dagdromen. We stonden op een kleine camping in de buurt van het bergdorpje "Espot" op ca. 950 m hoogte aan de voet van het nationaal park van "Agues-Tortes".

Deze camping was centraal gelegen, en bood ons de mogelijkheid om zowel bergtochten te maken in het nationaal park naar zijn besneeuwde pieken tot 3000 meter, alsook om 200 meter lager te gaan vissen in de glasheldere bergrivier Noguera Pallaresa Het probleem van deze rivier is zijn sterk wisselend debiet dat wordt veroorzaakt door de turbines van de waterkrachtcentrale. Overal langs de rivier vind je dan ook waarschuwings-borden die je op het gevaar wijzen indien je in de rivierbeding aanwezig bent. Het relatief rustige water kan namelijk op enkele minuten tijd met 50 tot 70 cm stijgen waardoor de rivier herschapen wordt in één schuimende en kolkende massa. Dus voor ons vissers is het hier werkelijk opletten geblazen! Op de gunstige momenten (en dat is in de zomer voor 9h30 en na 19h) is de rivier glashelder en prachtig te bevissen. Overdag bij de hoge waterstand zijn dan ook enkel rafters nog geïnteresseerd aan dit water.

Op een vroege juli ochtend stond ik met mijn 8'1/2" hengel naar de schaarse insecten te kijken boven het rustig kabbelende water. De keuze is dan moeilijk; droog; nimf of nat misschien? Toch maar een droog vliegje haakmaat 16 aan mijn puntje 12 proberen! De resultaten bleven echter uit. Ik dacht even een beweging gezien te hebben in een wat rustige zone achter een stroomnaadje, wat mij weer wat stimuleerde om het verder droog te proberen. Als het niet echt wil grijp ik graag terug naar zeer klassieke vliegen die het zogenaamd altijd goed doen. Mijn "Adams" laat ik zeer subtiel achter het stroomnaadje landen onder een overhangende struik, maar door de relatief sterke stroming wordt mijn vliegenlijn snel in een bocht gedrukt. Mijn vlieg dreigt hierdoor elke seconde over het wateroppervlak te draggen, maar zover kwam het niet. Een mooie kring, weg vlieg en ...hangen! De forel weet best waar hij zijn beste troeven kan uitspelen om de strijd te winnen en duikt snel de sterke stroming in. Het kost mij dan ook heel wat moeite om mijn leaderpuntje 12 heel te houden. Na enkele minuten is de strijd gestreden en een prachtig getekende en weldoorvoede beekforel van 36cm ligt in het Spaanse ochtendzonnetje. Terwijl ik nog nageniet, zie ik vanaf het kiezelbed het water snel stijgen. Het is uit met de pret en ik maak me snel uit de voeten. De waarschuwingsborden staan er niet voor niets want enkele minuten later is het kiezelbed reeds verdwenen en nog even later heeft de rivier een volledige gedaanteverwisseling ondergaan, waardoor ze totaal onbevisbaar is geworden.

Het wordt nu wachten tot vanavond en het zijn de rafters die nu dit watergeweld trotseren. Ik hou het liever wat rustiger en maak met echtgenote en kinderen een prachtige wandeling in het "Nationaal park van Agues Tortes". Het is hier in dit park werkelijk genieten van al die pracht die de natuur hier te bieden heeft. We stijgen langs een smal bergpad naar 2000 meter terwijl links en rechts van mij de bergflanken rood kleuren van de rododendrons. Ik zie vanop deze hoogte onder mij drie meren liggen. De spiegeling van de besneeuwde toppen in het smaragdgroene water vormen een ongelooflijk decor. De stilte wordt verstoord door een geritsel naast mij en een meter lange slang maakt zich snel uit de voeten. Het gekrijs van een arend verraad dat er aan de staalblauwe hemel ook nog wat te zien is. Onder deze omstandig-heden gaat de tijd zo snel dat we pas laat beseffen dat we ook nog naar de vallei moeten terugkeren. De vermoeidheid slaat toe en die avond kom ik niet meer aan vissen toe.

De volgende ochtend beseffen we pas dat bergwandelen onze spieren aardig op de proef heeft gesteld. Ik besluit dan ook vandaag tot vanavond een rustdag in te lassen en even van de accommodatie van de camping te genieten. Lekker zwemmen en zonnen bij een lekker glaasje "Vino" hoort ook bij vakantie. Omstreeks 18h30 slaat de vliegvissers koorts weer toe en is er geen houden meer aan. Ik ben echter nog iets te vroeg aan de rivier want het water gaat nog steeds onstuimig te keer. Terwijl ik een gele kwikstaart observeer zie ik in weinige minuten het water ca. 60 cm zakken en een kwartiertje later ontluiken de eerste eendagsvliegen. De eerste vissen begonnen te stijgen en dit belooft een prachtige avond te worden. Kring na kring wordt gevormd en een geweldige "Evening Rise" is begonnen. Ik deed mijn uiterste best om de juiste imitatie te vinden, maar hoe zeer ik mij ook concentreerde krijg ik geen visje gevangen. Het begint donker te worden en in een laatste wanhoopspoging bind ik aan mijn fijn leaderpuntje nog even een forse sedge, waarvan ik dacht dat ze wat langer zichtbaar zou blijven. Ik plaatste mijn sedge aan een veel te dunne punt op het water en voor ik het besefte een knaller op de vlieg weg sedge en .. weg vis. 12 % was tegen dit geweld niet opgewassen! Mijn zoon Kris had ondertussen 2 kleinere forelletjes van ±25 cm weten te verschalken en het was nu zo donker geworden dat vissen onmogelijk geworden was. Op de terugweg naar de camping konden wij ons nog bezinnen waarom we, ondanks de aanwezigheid van veel vis, niet meer gevangen hadden. Maar dit is nu eenmaal vissen op nog vrij ongerepte waters met nog echte wilde beekforel en dit zijn we natuurlijk op onze Ardennen rivieren niet gewend. Ook de kennis van het viswater draagt natuurlijk in grote mate bij tot het succes in het buitenland op onbekende waters. Echte bergrivieren zijn totaal verschillend van die waters waarin wij gewoon zijn te vissen en dit kan wel eens tot frustraties leiden.

Andere vis mogelijkheden:

In de stroomafwaarts gelegen riviergedeelten en stuwmeren huizen natuurlijk naast forel ook nog verschillende andere vissoorten, zoals barbeel, karper, sneep enz. Aan deze visserij ben ik niet aan toe gekomen, want anderhalve week vakantie is natuurlijk zo voorbij. Op weg naar huis lieten de herinneringen aan de Pyreneeën mij niet los en had ik mij reeds voorgenomen hier zeker nog een keer terug te komen.

Algemene informatie:

De Spaanse Pyreneeën liggen op ca. 1200 km van Brussel en zijn via de Franse autostrades gemakkelijk bereikbaar. Hou rekening met tolgeld op de Franse autobaan. Indien je met caravan reist komt daar nog ca. 50% bij. De wegen in de Pyreneeën zijn meestal goed bereidbaar maar sommige gedeelten zijn vrij smal. Met caravan kan dit wel eens moeilijk zijn!

Je hebt op de Spaanse rivieren een vergunning nodig en daar is niet altijd even gemakkelijk en snel aan te komen. In de niet openbare gedeelten, aangeduid met "Pesca controlada" heeft men nog een extra dagkaart nodig. Op sommige parkoers zijn maar een beperkt aantal vissers toegestaan zodat het niet altijd mogelijk is toegang te hebben op deze stukken. Ter plaatse goed informeren is de boodschap en indien je de Spaanse taal dan nog beheerst heb je meer dan een lengte voor.

Ik hoop je in één van de volgende tijdschriften wat meer te kunnen vertellen over mijn laatste vistrip in de Pyreneeën en voor je het weet ben je dan misschien ook gegrepen door de Pyreneeën koorts!